دلتنگی های آدمی را باد ترانه ای می خواند

زندگي به مرگ گفت :

                  چرا آمدن تو رفتن من است ؟

                                       چرا خنده ي تو گريه ي من است ؟

مرگ حرفي نزد!!!

زندگي دوباره گفت :

                من با آمدنم خنده مي آورم و تو گريه

                                من با بودنم زندگي مي بخشم و تو نيستي

مرگ ساکت بود زندگي گفت :

                       رابطه ي من و تو چه احمقانه است !!!

زنده کجا ، گور کجا ؟ دخمه کجا ، نور کجا ؟ غصه کجا ، سور کجا ؟

اما مرگ تنها گوش مي داد

زندگي فرياد زد :

                    ديوانه ، لااقل بگو چرا محکوم به مرگم ؟؟؟

و مرگ آرام گفت :

        تا بفهمي که تو و ديوانگي و عشق و حسرت چه بيهوده ايد ...