توکلت علی الله

 

گفتم: خسته‌ام

 

گفتي: از رحمت خدا نا اميد نشيد(زمر/53)

گفتم: هيشكي نمي‌دونه تو دلم چي مي‌گذره

 

گفتي: خدا حائل هست بين انسان و قلبش! (انفال/24)

گفتم: غير از تو كسي رو ندارم

 

گفتي: ما از رگ گردن به انسان نزديك‌تريم (ق/16)

گفتم: ولي انگار اصلا منو فراموش كردي!

 

گفتي: منو ياد كنيد تا ياد شما باشم (بقره/152)

گفتم: تا كي بايد صبر كرد؟

 

گفتي: تو چه مي‌دوني! شايد موعدش نزديك باشه (احزاب/63)

گفتم: تو بزرگي و نزديكت براي منِ كوچيك خيلي دوره! تا اون موقع چيكار كنم؟

 

گفتي: كارايي كه بهت گفتم انجام بده و صبر كن تا خدا خودش حكم كنه (يونس/109)

گفتم: خيلي خونسردي! تو خدايي و صبور! من بنده‌ات هستم و ظرف صبرم

 

كوچيك... يه اشاره‌ كني تمومه!

 

گفتي: شايد چيزي كه تو دوست داري، به صلاحت نباشه (بقره/216)

گفتم: انا عبدك الضعيف الذليل... اصلا چطور دلت مياد؟

 

گفتي: خدا نسبت به همه‌ي مردم - نسبت به همه - مهربونه (بقره/143)

گفتم: دلم گرفته

 

گفتي: (مردم به چي دلخوش كردن؟!) بايد به فضل و رحمت خدا شاد بود

گفتم: اصلا بي‌خيال! توكلت علي الله

 

گفتي: خدا اونايي رو كه توكل مي‌كنن دوست داره (آل عمران/159)

گفتم: خيلي چاكريم! ولی اين بار، انگار ...

 

گفتي: حواست رو خوب جمع كن! يادت باشه كه: بعضي از مردم خدا

 

رو فقط به زبون عبادت مي‌كنن. اگه خيري بهشون برسه، امن و

 

آرامش پيدا مي‌كنن و اگه بلايي سرشون بياد تا امتحان شن،

 

رو گردون مي شن.

 

من از ياد رفيقانم يك نفس غافل نمي مانم نمي دانم پس از مرگم كسي يادم كند يا نه

زندگي به مرگ گفت :

 

                  چرا آمدن تو رفتن من است ؟

 

                                       چرا خنده ي تو گريه ي من است ؟

 

مرگ حرفي نزد!!!

 

زندگي دوباره گفت :

 

                من با آمدنم خنده مي آورم و تو گريه

 

                                من با بودنم زندگي مي بخشم و تو نيستي

 

مرگ ساکت بود زندگي گفت :

 

                       رابطه ي من و تو چه احمقانه است !!!

 

زنده کجا ، گور کجا ؟ دخمه کجا ، نور کجا ؟ غصه کجا ، سور کجا ؟

 

اما مرگ تنها گوش مي داد

 

زندگي فرياد زد :

 

                    ديوانه ، لااقل بگو چرا محکوم به مرگم ؟؟؟

 

و مرگ آرام گفت :

 

        تا بفهمي که تو و ديوانگي و عشق و حسرت چه بيهوده ايد ...

 

بر سنگ قبر من بنويسيد خسته بود

از زندگی از این همه تکرار خسته ام

 

                            از های و هوی کوچه و بازار خسته ام

 

دلگیرم از ستاره و آزرده ام ز ماه

 

                            امشب دگر ز هر که و هر کار خسته ام

 

دل خسته سوی خانه تن خسته می کشم

 

                            دیگر از این حصار دل آزار خسته ام

 

بیزارم از خموشی تقویم روی میز

 

                             وز دنگ و دنگ ساعت دیوار خسته ام

 

از او که گفت یار توام ولی نبود

 

                             از خود که بی شکیبم و بی یار خسته ام

 

تنها و دل گرفته و بیزار و بی امید

 

                             از حال من مپرس که بسیار خسته ام

 

خواهي آمد ... مي دانم

الا کـه راز خدایی، خـدا کند کـه بیـایـی                تو نـور غیب نمایـی، خـدا کند که بیـایی

شب فـراق تو جانـا خـدا کنـد به سرآیـد                  سرآیـد و تو برآیی، خـدا کنـد که بیـایی

دمی که بی تو سر آید خدا کند که نیایـد                  الا کـه هستی مایی، خـدا کنـد که بیـایی

 

فسـرده غنچـه گلهـا فتـاده عقـده به دلهـا                  تو دست عقده گشایی، خـدا کند که بیایی

 

ز چهره پرده بر افکن به ظلم شعله در افکن                 تو دست عدل خدایی، خدا کند که بیایی

 

نظـام هر دو جهانـی امـام عصـر و زمـانی                  یگانــه راهنمـایی، خـدا کنـد کـه بیایـی

 

تـو مشعری عرفاتی، تـو زمزمـی تو فراتـی                 تو رمـز آب بقایی، خـدا کنـد کـه بیایـی

 

دل مدینــه شکستـــه حـرم بـه راه نشستـه                 تو مروه ای تو صفایی، خدا کند که بیایی

 

به سینه ها تو سروری به دیده ها همه نوری                 به دردها تو دوایی، خـدا کنـد که بیـایی

 

ترا به حضـرت زهــرا، بیـا ز غیبت کبـری                  دگر بس است جدایی ، خدا کند که بیایی

 

نمي دانم چه خواهد شد

 

نمي دانم پس از مرگم چه خواهد شد

                                   نمي خواهم بدانم

                                                       كوزه گر از خاك اندامم چه خواهد ساخت

ولي بسيار مشتاقم

                         كه از خاك گلويم سوتكي سازد

                                                               گلويم سوتكي باشد

بد ست طفلكي گستاخ و بي پروا و بازيگوش

                                            و او يكريز و پي در پي

                                                             دم گرم خودش را در گلويم سخت بفشارد

و خواب خفتگان فتنه را آشفته تر سازد

                        بدين سان بشكند دائم سكوت مرگبارم را

                                                                                     نمي دانم چه خواهد شد ....