در اين دنيا که مردانش عصا از کور ميدزدند من از خوشباوری آنجا محبت جستجو کردم
+ نوشته شده در سه شنبه ۲۰ شهریور ۱۳۸۶ ساعت ۱۰:۱۵ ق.ظ توسط مرضیه
|
دلتنگی های آدمی را باد ترانه ای می خواند
روياهايش را آسمان پرستاره ناديده مي گيرد
نوشتههای پیشین
پیوندها
- اگر تنهاترین تنها شوم
- عشق يك مفهوم بي اماست
- برگ سبزی تحفه درویش
- شهر شیشه ای
- روح و ريحان
- حرفهاي نگفته
- چتر پاره
- صاحبدل بيدل
- در «حضور»
- سکوتی لبریز باریدن
- سكوت
- محفل فاطمیون اراک
- دنيايي با يك دنيا درد دل
- هميشه در اوج
- فقط خدا
- زاده براي عشق
- جمله هايي كه دوستشون دارم
- يگانه هستي بخش
- به كجا ميروي اي مسافر درنگي
- شادي حرومه
- دنياي فرشته و ماهي
- عاشق آواره
- دروغ عاشقانه
- شبنم عشق
- تراژدی گمنام ترین شاعر
- شب بی ستاره
- (¯`.ღبوسه ღ.´¯)
- همراز
- تنهاترین شاپرک
- حرفهای مادر بزرگ
- گل گمشده نرگس
- زندگی جاریست
- یکی را دوست دارم
- مسافر دلتنگی
- کلبه عشق
- عشق گمنام
- مذهبی
- یاد یار
- سیمای دل
- تک نوشته های بارانی
- منتظران ظهور
- شعرهای برگزیده
- یه دسته اقاقی برای خدا
- سلامتي براي همه
- نگین غزل
- دوست عاشق
- هیئت روضه العباس
- آزاده.. ازکجا تاکجا باید سفر کرد..
- غایب منتظر