ای ساربان
اي ساربان آهسته ران ، كآرام جانم مي رود
وآن دل كه با خود داشتم ، با دلستانم مي رود
من مانده ام مهجور از او ، بيچاره و رنجور از او
گويي كه نيشي دور از او ، در استخوانم مي رود
گفتم به نيرنگ و فسون ،پنهان كنم ريش درون
پنهان نمي ماند كه خون ، بر آستانم مي رود
محمل بدار اي ساروان، تندي مكن با كاروان
كز عشق آن سرو روان، گويي روانم مي رود
او مي رود دامن كشان ، من زهر تنهايي چشان
ديگر مپرس از من نشان ، كز دل نشانم مي رود
با آن همه بيداد او ، وين عهد بي بنياد او
در سينه دارم ياد او ، يا بر زبانم مي رود
باز آي و بر چشمم نشين ، اي دلستان نازنين
كاشوب و فرياد از زمين، بر آسمانم مي رود
شب تا سحر مي نغنوم ، واندرز كس را نشنوم
وين ره نه قاصد مي روم ، كز كف عنانم مي رود
گفتم بگريم تا ابل ، چون خر فرو ماند به گل
وين نيز نتوانم كه دل ، با كاروانم مي رود
صبر از وصال يار من ، بر گشتن از دلدار من
گرچه نباشد كار من ، هم كار آنم مي رود
در رفتن جان از بدن ، گويند هر نوعي سخن
من خود به چشم خويشتن، ديدم كه جانم مي رود
سعدي ، فغان از دست ما ، لايق نبود ، اي بي وفا
طاقت نمي آرم جفا ، كار از فغانم مي رود
