اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد و آل محمد و آخر تابع له علی ذلک
بارالهـا شب شده این کیست غوغـا می کند
دیده و دل را ز اشک و خون چو دریا می کند
گاه صورت می نهد بر خاک و می گرید چو ابر
گـاه با قبــر پیمبـــر درد دلهــا می کنـد
بوالبشـر نالد زغـم ، موسـات یا عیسـات این
یا کـه در آذر خلیــل اللـه مـأوا می کنــد
نــوح در طوفـان غـم افتاده یا یعقــوب زار
از فـراق یوســف خود نالـه بر پا می کنـد
نی غلط گفتم که این پروانه سوزان علیـست
نالـه از هجـران شمـع روی زهـرا می کند
زیر لب گریـد که ای آرام جـان من بخـواب
میهمـان امشب ترا بر خویش بابـا می کنـد
فاطمــه جـان علـی جـان علــی آرام باش
زینبـت در خانـه طفلان را تسلـی می کنـد
بسکـه این دختـر وفـا دارد به یاد پهلویـت
آن در و دیـوار را هر شـب تماشـا می کند
از برای پهلـوی بشکستـۀ خـود غـم مخـور
اشـک چشمــان علــی او را مداوا می کنـد
شرح مظلومیتت را هر که بنویسـد به دهر
محسنـت با خـون پاک خویش امضا می کند
سازگار این نکتــه را بنویـس با خـون جگـر
نالــۀ خود را علــی از خلـق اخفـا می کنـد
